ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ

Του Δ. ΜΠΕΛΑΝΤΗ

Ας ξεκαθαρίσουμε, λοιπόν, τα πολιτικά και προγραμματικά ζητούμενα για τη διαμόρφωση ενός κοινωνικού και πολιτικού συσχετισμού που θα αντιστοιχεί σε μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Αυτά θα καθορίσουν και την αριθμητική των συσχετισμών.

1. Κατ’ αρχήν, η προ­ο­πτι­κή της κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς δεν είναι, απλώς, μια μα­θη­μα­τι­κή αθροι­στι­κή πράξη, όπως συ­νή­θως επι­χει­ρη­μα­το­λο­γεί­ται (π.χ. ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ+ΚΚΕ+ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ). Προ­ϋ­πο­θέ­τει μια πολ­λα­πλα­σια­στι­κή άλ­γε­βρα και όχι μια απλή αριθ­μη­τι­κή των πο­λι­τι­κών δυ­νά­με­ων. Δεν προ­κύ­πτει δη­λα­δή από το απλό άθροι­σμα των αρι­στε­ρών κομ­μα­τι­κών εδρών στο   κοι­νο­βού­λιο, ώστε να γί­νουν 151, όπως και ποτέ δεν προ­έ­κυ­πτε. Υπάρ­χουν πίσω μας πολ­λές ση­μα­ντι­κές εμπει­ρί­ες, όπως οι κυ­βερ­νή­σεις των Λαϊ­κών Με­τώ­πων, της Λαϊ­κής Ενό­τη­τας στην Χιλή και αρ­κε­τές άλλες λι­γό­τε­ρο έντο­νες και κι­νη­μα­τι­κές, όπως η συμ­με­το­χή των κομ­μου­νι­στών σε μη κομ­μου­νι­στι­κές κυ­βερ­νή­σεις μετά τον πό­λε­μο (π.χ. Γαλ­λία 1981). Εν­δε­χο­μέ­νως δε, μπο­ρεί και να μην έχου­με αυ­τό­μα­τα τις 151 έδρες ως δε­δο­μέ­νες μετά από μια εκλο­γή, αλλά να χρεια­στεί μια κοι­νω­νι­κή και πο­λι­τι­κή δια­δι­κα­σία αγώνα για να τις απο­κτή­σου­με. Ας ξε­κα­θα­ρί­σου­με, λοι­πόν, τα πο­λι­τι­κά και  προ­γραμ­μα­τι­κά ζη­τού­με­να για τη δια­μόρ­φω­ση ενός κοι­νω­νι­κού και πο­λι­τι­κού συ­σχε­τι­σμού που θα αντι­στοι­χεί σε μια κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς. Αυτά θα κα­θο­ρί­σουν και την αριθ­μη­τι­κή των συ­σχε­τι­σμών.

2. «Η κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς» υπήρ­ξε το βα­σι­κό προ­γραμ­μα­τι­κό στοι­χείο –μαζί με την κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων– με βάση το οποίο ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ανήλ­θε από το 4% αρ­χι­κά στο 17 % τον Μάιο 2012 και στο 27 % τον Ιού­νιο 2012. Πρό­τει­νε, δη­λα­δή, ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ μια συ­μπό­ρευ­ση των δυ­νά­με­ων της Αρι­στε­ράς, τόσο των πο­λι­τι­κών της ορ­γα­νώ­σε­ων (ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, μι­κρό­τε­ρες ορ­γα­νώ­σεις της εξω­κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Αρι­στε­ράς κλπ) όσο και των κοι­νω­νι­κών της δυ­νά­με­ων, ώστε να εφαρ­μο­στεί το αρι­στε­ρό αντι­μνη­μο­νια­κό με­τα­βα­τι­κό πρό­γραμ­μα. Αν δεν είχε προ­τεί­νει αυτή τη στρα­τη­γι­κή συ­μπό­ρευ­ση στη βάση του αντι­μνη­μο­νια­κού προ­γράμ­μα­τος (το Ενιαίο Μέ­τω­πο της Αρι­στε­ράς στη βάση, αλλά και στην κο­ρυ­φή), σή­με­ρα ο ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν θα ήταν αξιω­μα­τι­κή αντι­πο­λί­τευ­ση.

Ποιο ήταν και είναι  αυτό το πρό­γραμ­μα ; Ας θυ­μί­σου­με τις βα­σι­κές όψεις του. Κα­τάρ­γη­ση των μνη­μο­νί­ων και των εφαρ­μο­στι­κών τους νόμων, κα­ταγ­γε­λία των δα­νεια­κών συμ­βά­σε­ων, αμ­φι­σβή­τη­ση του με­γά­λου-συ­ντρι­πτι­κού  τμή­μα­τος του χρέ­ους και, σε πε­ρί­πτω­ση μη επί­τευ­ξης συμ­φω­νί­ας, μο­νο­με­ρής παύση πλη­ρω­μών. Σύ­γκρου­ση με τις δυ­νά­μεις του κε­φα­λαί­ου και της ευ­ρω­ζώ­νης και ρή­ξεις σε ρι­ζο­σπα­στι­κή και αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κή κα­τεύ­θυν­ση, με στρα­τη­γι­κό ορί­ζο­ντα τον σο­σια­λι­σμό και χωρίς τε­χνη­τά όρια.

ΠΗΓΗ: iskra.gr